Erik Loman is geboren op het Twentse platteland,in Haaksbergen. Hij woonde in een klein oud boerderijtje in de Twentse bossen. De natuurlijke omgeving boeide hem,want hij was altijd buiten te vinden,met de klompen aan zijn voeten en gekleed in zijn overall. Tussen de koeien,varkens en kippen baande hij zich een weg. Op deze weg merkte hij,dat hij anders was dan de kinderen in zijn eigen omgeving. Hij keek nooit vooruit,maar omhoog, omhoog naar de wolken die langs dreven. Hele 'volksstammen' zag hij dan voorbij komen,de wolken waren geen wolken maar fantasie-figuren. Af en toe zat er voor hem een bekende bij. Liggend op zijn rug in het weiland,tussen de paardebloemen,fantaseerde hij er op los en de wolken werden zijn vrienden. Jaren later werden deze vrienden op doek gezet, niemand mocht 'ze' zien,want het was 'anders' en de mensen in zijn directe omgeving vonden het apart,wat je ook kunt vertalen in:raar of vreemd. De kleuren die hij toen gebruikte,moesten spreken,moesten de stemming bepalen. Het schilderen ging door,maar niemand mocht het nog zien,buiten zijn direkte omgeving om. De onzekerheid was duidelijk aanwezig en Erik vertelde dan ook,dat hij voor zichzelf schilderde en het was prima zo. Erik schilderde onder zijn boom,een prachtige boom,die bij hem in de tuin stond. Uren en dagen was hij bezig,helemaal weg van de wereld,vergeten te eten en vergeten dat er mensen om hem heen waren. Terwijl er doeken staan te drogen buiten in de zon,komt er bezoek. Bezoek,dat doorloopt naar de tuin,waar knielend de werken werden bekeken. Erik was hier niet blij mee,het waren 'zijn werken',die niemand hoefde te zien. Het bezoek sprak de bewondering uit en bleef praten. Een waterval van woorden,mooie woorden. Hierdoor werden,beetje bij beetje,voorzichtig de eerste stappen gezet,om het anderen ook te laten zien. Al snel werd er naar werk van hem gevraagd en er werd verkocht, verkocht omdat het moest. 'Verkoop er nu maar eens één'. 'Als je een goed werk verkoopt,krijg je er een goeie voor terug',was de wijze raad. Deze raad werd opgevolgd,zijn eerste schilderij ging deur uit. Ziek was hij er van,hij was een werk kwijt. Niet blij,maar jammer dat ie weg was. Gelijk weer begonnen aan een ander werk,na een paar dagen bleek dat het advies werkte. Het was gelukt en hij had een werk gemaakt dat,voor zijn gevoel,sterker en beter was. Zo ging het maar door en van het één kwam het ander. De eerste expositie,was een feit. En al snel werd hij gevraagd om een deur te beschilderen voor een goed doel. Deze deur werd,na zes weken, geveild bij RTV-oost en was elke week in beeld en geheel Twente/Oost-Nederland keek naar die deur. De deur was verkocht voor het goede doel en gelijk werd er al gevraagd om weer een zelfde deur te beschilderen. Het was een ramp,een spoedklus die binnen een week klaar moest zijn,anders had men in de tv studio geen deur. Het was gelukt,nog maar net,bijna droog ging de deur weer naar het tv programma 'de Regio-Tap'. De presentator van het programma;Willie Oosterhuis,laat zijn bekende gasten nog steeds binnen door deze deur. Ook bij verschillende muziekspektakels wordt deze deur nog steeds gebruikt. Erik schildert met veel passie en plezier,wat je ook wel in zijn werken kunt terug zien. 'Geef me een doek en ik ben weg,weer op weg naar een nieuwe vriend,die misschien ook wel voorbij is komen drijven..........................'.